Vrijdagavond, 15 maart 2019. Geen zaterdagmiddagvoetbal dit keer, maar een avondwedstrijd onder de felle lichtmasten van het Keepmoat Stadium, waar Doncaster Rovers het opnam tegen aartsrivaal Barnsley. Een Zuid-Yorkshire-derby, en dat was aan de sfeer in en rond het stadion goed te merken. Op de parkeerplaats stroomden de auto’s binnen tot ver na het duister, en binnen liep de West Stand vol met duizenden supporters die zich onder het dak van de tribune verzamelden voor een avond vol regionale trots.
Ik moest onwillekeurig terugdenken aan onze eerste keer bij dit stadion, jaren eerder, toen we ons via een opengelaten deur van de jeugdacademie naar binnen praatten en uiteindelijk zelfs de originele League 1-kampioensbeker in onze handen gedrukt kregen. Dit keer hoefden we niet te smeken bij een receptie: we liepen gewoon met de massa mee naar binnen, ditmaal voor een wedstrijd in plaats van een rondleiding. 
Op het veld ontwikkelde zich een typische derby: fel, gejaagd en met weinig ruimte voor beide ploegen om echt te voetballen. Doncaster probeerde via Wilks, Marquis en de latere invaller Alfie May aanvallend iets te forceren, terwijl Barnsley met Mowatt en Dougall op het middenveld de controle zocht. Grote kansen bleven in de eerste helft echter uit, en de ploegen gingen dan ook met een brilstand de rust in. 
Na de onderbreking bleef het beeld hetzelfde: veel strijd, weinig ruimte, en twee defensies die elkaar goed in evenwicht hielden. Pas in de absolute slotfase kwam er leven in de brouwerij. Doncaster-doelman Marosi hoefde verderop in de wedstrijd niet meer in actie te komen, maar aan de overkant was het juist Barnsley-sluitpost Davies die zich onderscheidde. In de laatste minuut van de reguliere speeltijd redde hij eerst knap op een inzet van Alfie May, om vervolgens direct daarna ook Kieran Sadlier van dichtbij te stoppen. Een dubbele reflex die de score intact hield. Met de allerlaatste actie van de wedstrijd schoot Ryan Hedges nog net naast, waarna de scheidsrechter voor het laatst floot: 0-0. 
Het punt betekende voor Barnsley de zesde clean sheet op rij en een ongeslagen reeks die inmiddels tot achttien competitiewedstrijden was opgelopen, terwijl de Reds ook nog eens vijf punten uitliepen op nummer drie Sunderland. Voor Doncaster was het vooral een avond van karakter tonen tegen de sterkste defensie van de competitie. Geen doelpunten dus, maar wel een gedegen staaltje Yorkshire-vechtvoetbal, en voor mij een fijn weerzien met een club die ons al eens zo gastvrij had ontvangen. 
Doncaster Rovers – Barnsley, Keepmoat Stadium. Wedstrijd check!
