Bradford Park Avenue is zo’n club die bij veel voetballiefhebbers nauwelijks een belletje doet rinkelen. Bij de stad Bradford denken mensen al snel aan Bradford City, maar toch speelde stadsgenoot Bradford Park Avenue AFC tussen 1914 en 1921 op het hoogste niveau in Engeland. Dat lijkt een relatief lange periode, maar door de vermaledijde Eerste Wereldoorlog waren dat slechts drie seizoenen. Inmiddels zijn ze verworden tot het kleinere broertje van Bradford City en acteren ze ergens op het achtste niveau. In 2023 degradeerden ze uit ons project, om vervolgens een jaar later nog een keer te degraderen.
Er zijn van die stadions waar je al bij aankomst voelt dat het bijzonder gaat worden. Bij Bradford Park Avenue voelden we vooral iets anders: verwarring. Dat begint al wanneer we het terrein van het Horsfall Stadium oprijden. Althans, beter gezegd: wanneer we denken dat we het terrein van een stadion oprijden, want vanaf de weg zie je namelijk helemaal geen tribunes; geen lichtmasten die boven de wijk uitsteken, geen imposante gevel, niets dat verraadt dat hier gevoetbald wordt. We zien alleen een grote, lelijke, groene poort. Die staat gelukkig open, dus we lopen naar binnen, want we hopen echt dat het stadion zich alsnog prijsgeeft.
Wat we aantreffen is eigenlijk geen voetbalstadion. Het is een groot atletiekcomplex met in het midden een voetbalveld. Een brede sintelbaan ligt als een rode barrière tussen tribune en gras. Als voetbalsupporter worden we daar zelden enthousiast van. De afstand tot het veld is groot en de sfeer lekt als het ware weg, nog voordat er iemand überhaupt een bal heeft aangeraakt.
Het geheel oogt bovendien zwaar verouderd. De term “achterstallig onderhoud” is nog zacht uitgedrukt. Er staat één grotere hoofdtribune, maar de stoeltjes lijken bijna uit elkaar te vallen. Alles voelt onafgewerkt, alsof het stadion ergens halverwege een renovatie is blijven steken en men daarna simpelweg is gestopt. Ik kan me voorstellen dat hier vroeger flink wat mensen in pasten, zeker toen de club hoger speelde, maar vandaag de dag oogt het als een veel te grote jas voor een zeer bescheiden amateurclub.
Toch zijn er een paar merkwaardige details tussen de troosteloosheid te ontdekken. Bij de ingang staat een soort villa-achtig huis, dat vermoedelijk ooit toebehoorde aan een landheer of een andere notabele. Ook aan de lange zijde, ter hoogte van de middenlijn, staat een nieuwer gebouw in dezelfde stijl. Het zijn bijna buitenbeentjes in een verder kaal en open complex.
Langs één kant van het veld kijken woonhuizen rechtstreeks uit op het gras. Je kunt derhalve gewoon vanuit je slaapkamerraam een wedstrijd volgen zonder kaartje. Het geeft het geheel iets dorps, maar het versterkt ook het gevoel dat dit stadion zijn beste tijd ver achter zich heeft gelaten.
Het meest bizarre bouwwerk is een mini-tribune die volledig in een soort kooi is geplaatst. Alsof er een hondenkennel langs de zijlijn is neergezet waar een man of dertig in kan plaatsnemen. We moeten even twee keer kijken om te beseffen dat dit daadwerkelijk bedoeld is voor toeschouwers.
Het stadion dateert uit 1931. Dat voel je. Misschien zat het hier ooit vol, misschien bruiste het hier toen Bradford Park Avenue nog meetelde in het Engelse voetbal. Vandaag de dag overheerst vooral leegte. De sintelbaan drukt zwaar op de beleving en de ambiance wil maar niet ontstaan.
Sebastiaan, Bart en ik kijken elkaar aan. Het regent nog net niet, maar de lucht hangt dreigend boven het veld. Het past eigenlijk perfect bij de sfeer van deze middag. We worden hier alle drie niet warm van.
Niet elk stadion kan een pareltje zijn. Horsfall Stadium zal bij ons niet snel in een top twintig verschijnen. Maar juist dit soort bezoeken maken The League Project compleet. Ook dit is Engels voetbal. Ruw, vergane glorie en soms gewoon een beetje troosteloos.
#70 Bradford Park Avenue, Horsfall Stadium. Check!
