Bij aankomst aan de buitenkant leek het een bezoek te worden zoals we er al vaker hadden meegemaakt. Een relatief kleine club met het nodige achterstallige onderhoud, ergens in de marge van de Engelse voetbalpiramide, waar misschien nog wel een verdwaalde groundsman aan het werk zou zijn. Daar is niets mis mee, want bij elke club genieten we met volle teugen van elk detail, maar het bezoek aan Harrogate Town werd toch anders dan we van tevoren hadden verwacht.
Het begon al bij de eerste aanblik, nadat we de ground betraden. Het was een drukte van belang op het kunstgras van Wetherby Road, wat toch wel lekkerder klinkt dan het CNG Stadium, het EnviroVent Stadium of The Exercise Stadium. Kinderen renden vrolijk rond en er stonden aanzienlijk meer doelen op het veld dan gebruikelijk is bij een voetbalwedstrijd. Ouders stonden langs de zijlijn geamuseerd te kijken naar hun kroost.
Het tweede dat meteen opviel, was de diversiteit van de tribunes. Aan één lange zijde zagen we niet één, niet twee, zelfs niet drie, maar vier verschillende tribunes. Het zorgde voor een niet-alledaags tafereel.
Terwijl we onze ogen uitkeken, togen we richting de hoek waar wij dachten dat het kantoor zou zijn. Clubsecretaris Ben Sadler had aangegeven dat ze uitkeken naar onze komst en dat hij ervoor zou zorgen dat iemand ons kon rondleiden. We moesten even wachten in een zeer eenvoudige ruimte die enigszins dienstdeed als kantine, maar er werd alle tijd voor ons genomen. We werden vervolgens heel vriendelijk rondgeleid. Zo kwamen we te weten dat de club veel doet voor de community, al hoefden we maar om ons heen te kijken om te constateren dat dat inderdaad klopte.
Sinds de oprichting in 1914 heeft Harrogate Town eigenlijk altijd een marginale rol gespeeld in de non-league. Geleidelijk aan klommen ze echter steeds verder op de Engelse voetballadder. In 2004 kwamen ze voor het eerst in aanmerking voor The League Project door te promoveren naar de National League North. In 2018 werd zelfs promotie naar het vijfde niveau bewerkstelligd. Onze gids liet ook doorschemeren dat ze eigenlijk op dat moment boven hun niveau speelden. Ten tijde van ons bezoek speelden ze in de National League en draaiden ze mee in de subtop.
Op onze vraag of ze wel de faciliteiten hadden om in League Two te spelen, moest hij lachen, want eigenlijk voldeden ze al nauwelijks aan de eisen voor de National League. Wij waren daar in maart 2019 en uiteindelijk zou Harrogate Town op een zesde plek eindigen, waarna ze in de play-offs werden uitgeschakeld door AFC Fylde. Geheel tegen de verwachting in mochten ze in het Covid-jaar 2020 opnieuw deelnemen aan de play-offs. De competitie was stilgelegd en er werd gekeken naar het gemiddeld aantal punten per wedstrijd, wat betekende dat ze wederom mochten meedoen.
In de halve finale wonnen ze van Boreham Wood, waardoor ze naar Wembley mochten om daar aan te treden tegen grote favoriet Notts County. Toch won Harrogate Town met 3-1 en plaatsten de Sulphurites zich voor het eerst in hun historie voor de EFL. Omdat de club daar nog helemaal niet klaar voor was, moesten ze voor hun eerste wedstrijden van het nieuwe seizoen uitwijken naar het Keepmoat Stadium van Doncaster Rovers. Op 17 oktober speelden ze hun eerste echte thuiswedstrijd op dit niveau en werd Barrow met 1-0 verslagen. Sinds 2020 weten ze zich bovendien knap te handhaven op het vierde niveau.
Onze gids vertelde ronduit en liet werkelijk elk hoekje van het stadion zien. We kwamen in de kleedkamers, de ‘business seats’, de kantine en mochten op de foto met de in het verleden behaalde bekers. Tot slot nam hij ons mee naar een kleine ruimte die dienstdeed als clubshop. We kregen wat programmaboekjes en andere kleine snuisterijen mee en spraken de hoop uit dat we in de toekomst nog eens zouden terugkeren. Daar is het tot op heden nog niet van gekomen, maar Harrogate Town had wel een speciaal plekje in ons hart veroverd.
#66 Harrogate Town, Wetherby Road. Check!
